De wereld van Dalai

Ik ben eens benieuwd of je deze titel aandurft. Religie. Een deel van ons gaat bij het woord religie misschien meteen denken aan het reilen en zeilen van de katholieke kerk. Er is dan ook wel wat heisa rond geweest de laatste tijd.

Wat denken we nu eigenlijk over religie? Gaan we het nu echt als iets slecht zien? Ik ben ook niet gelovig maar, het is niet de religie op zich die een paar katholieke priesters aanzette tot kindermisbruik. Nee, dat waren die priesters zelf, die misbruik maakten van hun macht. Dus denk maar niet dat als de katholieke kerk verdwijnt dat ook al het leed rond kindermisbruik verdwijnt. Overal misbruiken mensen hun macht. 

Religie op zich zie ik als iets dat hoop geeft. Een soort van levensdoel. Iedereen gelooft toch? Ik ook, ook al ben ik atheïst. Al heb ik meer neiging zelf te beslissen wat goed en slecht is en opnieuw te overwegen of ik wel de juiste beslissing heb gemaakt. Hier en daar vis ik wel eens een tip uit het boeddhisme, het chistendom, hare krishna, of andere. Maar ik zal nooit de volle 100 procent blindelings volgen. Een beetje kritisch blijven lijkt mij wel gezond. :)

Ik heb wel alle respect voor religieuze mensen, zeker diegene die het serieus nemen en zichzelf niet tegenspreken. Hypocriet gedrag stoot mij enorm tegen de borst. Iedereen zijn eigen keus. Wie weet bestaat er een god, misschien niet. Hebben we ooit bewijs in handen gekregen. Wel, als we allemaal ons best doen om een goed mens te worden, een proces dat waarschijnlijk de rest van ons leven zal duren, doen we weinig verkeerd, niet? :)

Ik hoor graag een ander zijn mening dus, laat je gaan zou ik zo zeggen :)

Dalai~°

Vlinders, je hoorde over hen in het lied 'verdronken vlinder' van boudewijn de groot. Misschien is er net één tegen je voorhoofd gebotst. Zijn vlinders 'maar' vlinders? Voor mij niet. Ik weet niet hou ik mijn 'relatie' met vlinders moet beschrijven. Als je de Koreaans film 'Still walking' kent. Wel misschien is dat het. Een grens tussen leven en dood? Een overledene? Ze zijn dan ook zo fragiel en vluchtig.

Er is een periode waar ik me heb moeten doorworstelen geweest. Iemand die me dierbaar was overleed en ik had examen van mijn kunstvakken. Tijdens een gesprek met een leerkracht in de buitenlucht, blies ik een wolkje neerslachtigheid buiten en plots verscheen er een wezentje vlak voor mijn neus. Een zwart vlindertje dat in de lucht bleef hangen als een kolibri. Vluchtig landde het op mijn tas dat propvol zat met mijn eindwerk, waar nog veel werk aan was. Ik had er nog nooit zo één gezien. Sierlijke, zwarte vleugeltjes met een zilveren rand.

Je kan zeggen dat ik een dromer ben en dat ik me niet zou moeten meeslepen, maar ik hecht veel belang aan dit soort dingen. En geloof me, ik heb er veel moed uit geput.

Is dat arrogant? Ik zeg niet dat ik de enige ben die mooi is, wat als ik zeg dat iedereen mooi is op zijn manier? Want, aan de andere kant mag je ook niet zeggen dat je jezelf lelijk vind. Schoonheid is dan ook zo'n relatief begrip, wie beslist daar nu over?

Ik denk dat de maatschappij ons zulke dingen heeft aangeleerd en het hangt ook af van onze verschillende culturen. Als je als tiener het weekblad joepie hebt gelezen, ik kan dat blad op de duur niet meer uitstaan. Als er een bv staat met een jurk dat niet naar de joepie-redactie hunsmaak is krijgt de fotot een dikke 'Not'-stempel. Toch fantastisch dat de jeugd zo word verziekt met *kuch* vrije meningsuiting.

Heeft het zin om elkaar te bestempelen? Heeft het zin om iemand te kwetsen, gewoon om dat jij die ene persoon lelijk vind? Ik zou zeggen, als er iemand niet uitziet naar jou mening, zwijg gewoon wijselijk en complimenteer zoveel je kan op de dingen die je wel aanspreken. Da's toch het beste? en vooral, durf je mening ook eens te herbekijken, daar ga je echt niet van dood hoor.

Het is misschien een beetje luguber, maar verdomme ik moet dit toch op de één of andere manier van me afschrijven.

De bomen zwijgen. Ik krijg geen adem. Ze verdwijnen en iemand beslist daar over. Iemand beslist om iets wat ooit van iedereen was. Iemand zeugt de lucht weg van mijn mond en lacht. Waarom geef je om metaal, dode materie die iemand als jij gecreëerd hebt? Vind je die koele kleur mooi? Doet het je denken aan je eigen kille gezicht?

En zo rijd de koning van het grijs op zijn wagen, grote hoeveelheden uitlaatgas proestend. De maat is vol. Dit draait niet alleen meer om jouw, je blijft lucht zuigen. En je wacht, bent te lui om je stalen ros af te zetten. Hij briest maar... voor niets.

En schep de grond maar leeg, ontginning. Slurp het op en word rijk. Pik iemand anders zijn brood gewoon omdat hij geen miljardair is zoals jij. Geniet van je geld zolang het kan. Wat als de natuur wraak neemt? Je lacht, maar schrikt al snel op van een aardschok. Jij slokte aarde nu slokt de aarde jou. Als je dood bent heb je niets aan geld. Wat heb je aan je leven gehad? De kleine man onderdrukt en een derde van je loon geschonken aan een goed doel. Hoe ironisch. En maar lucht zuigen, lach maar. Jij bent de eerste die stopt met ademen.