27-06-11

Nature's revenge

Het is misschien een beetje luguber, maar verdomme ik moet dit toch op de één of andere manier van me afschrijven.

 

De bomen zwijgen. Ik krijg geen adem. Ze verdwijnen en iemand beslist daar over. Iemand beslist om iets wat ooit van iedereen was. Iemand zeugt de lucht weg van mijn mond en lacht. Waarom geef je om metaal, dode materie die iemand als jij gecreëerd hebt? Vind je die koele kleur mooi? Doet het je denken aan je eigen kille gezicht?

En zo rijd de koning van het grijs op zijn wagen, grote hoeveelheden uitlaatgas proestend. De maat is vol. Dit draait niet alleen meer om jouw, je blijft lucht zuigen. En je wacht, bent te lui om je stalen ros af te zetten. Hij briest maar... voor niets.

En schep de grond maar leeg, ontginning. Slurp het op en word rijk. Pik iemand anders zijn brood gewoon omdat hij geen miljardair is zoals jij. Geniet van je geld zolang het kan. Wat als de natuur wraak neemt? Je lacht, maar schrikt al snel op van een aardschok. Jij slokte aarde nu slokt de aarde jou. Als je dood bent heb je niets aan geld. Wat heb je aan je leven gehad? De kleine man onderdrukt en een derde van je loon geschonken aan een goed doel. Hoe ironisch. En maar lucht zuigen, lach maar. Jij bent de eerste die stopt met ademen.

19:28 Gepost door Dalai yang | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.